Vico Magistertti werd geboren op 6 oktober 1920 in milaan, hij overleed 19 september 2006. Vico was de zoon van een architect. Tijdens zijn studie aan de Champ Universitaire Italien van Lausanne deed hij een cursus architectuur en stadsplanning bij Ernesto Rogers (1909-1969) die een groot voorstander van het Modernisme was. Hij studeerde in 1945 af aan de Politecnico di Milano (technische hogeschool in Milaan) en ging na zijn opleiding eerst bij zijn vader aan de slag.

Hij is een veelzijdige Italiaanse architect maar vooral bekend als ontwerper. Magistretti werd door velen gezien als een van de belangrijkste modernistische ontwerpers uit zijn tijd. Hij leefde en werkte gedurende zijn hele loopbaan in Milaan. Hij ontwikkelde zich snel en vanaf 1948 was hij een regelmatige exposant van de Milanese Triënnale. Op de door Fede Cheti (1905-1978) georganiseerde expositie in 1949 staat zijn rationele werk tussen grote namen als Marco Zanuso, Franco Albini, Ignazio Gardella en de broers Castiglioni. Vanaf 1980 gaf Vico Magistretti les aan de Royal College of Art in Londen, overgaand in een Honorary Fellow in 1983 en in 1996 Senior Fellow.


Als architect bouwde Magistretti particuliere woningen, kantoren, kerken en hotels.  Vanaf 1946 werkte hij als een freelance ontwerper voor bedrijven zoals Artemide lamp `Eclise`, Cassina, Conran, De Padova stoel `Silver`, Flou, FontanaArte, Fritz Hansen, Kartell, Knoll, O-Luce, Schiffini en Campeggi.
Vico Magistretti ontwierp een groot aantal meubels, verlichting, keramiek en objecten gemaakt van plastic. Hij was een van de eerste ontwerpers, die plastic als materiaal voor meubelstukken ontdekte. Hierdoor konden zijn ontwerpen in grote aantallen en goedkoop worden gefabriceerd. Vico Magistretti's ontwerpen combineren steevast sculpturale elegantie met technische hoogstandjes.

Veel van Magistretti's ontwerpen behoren tot de designklassiekers. Met name lamp `Eclise` voor Artemide is een echte designklassieker. Hij kreeg voor zijn werk een groot aantal belangrijke prijzen, waaronder twee keer de Compasso d’Oro. Een aantal van zijn ontwerpen is te zien in het New Yorkse Museum of Modern Art, waaronder de sofa Maralunga (1973).  

In de wegwerpcultuur wilde Vico Magistretti duurzame meubelen maken waarbij bruikbaarheid en schoonheid van cruciaal belang waren. De lamp `Eclise` voor Artemide en de `Silver` stoel voor DePadova zijn hier goede voorbeelden van Beidde ontwerpen zijn elegant en tijdloos. Over de `Silver`stoel voor DePadova zei Vico Magistretti het volgende : `De stoel is een hommage aan het beroemde model uit de collectie van Thonet. Het leek mij een uitdaging om te proberen deze opnieuw uit te vinden en in plaats van gebogen hout en riet, aluminium en plastic toe te passen`.