Ronan en Erwan Bouroullec, in 1971 en 1976 geboren in Quimper, Frankrijk. De broertjes Bouroullec worden gezien als het beste wat Frankrijk voortbracht, op het gebied van design, sinds Philippe Starck. Ze studeerden aan de École Nationale des Arts Décoratifs in Parijs en de École des Beaux-Arts in Cergy-Pontoise. Ronan begint meteen na zijn opleiding alleen te werken geassisteerd door zijn broer, die nog bezig is met zijn opleiding.In 1998 ontwierp Erwan, die aan de École Nationale Supérieure des Arts Décoratifs in Parijs studeerde, een framewerk voor een keuken die door de individuele gebruiker ‘op maat’ gemaakt kan worden met behulp van lossen lades, werkbladen en dergelijke. Giulio Cappellini zag het ontwerp en bracht het niet alleen in productie maar gaf Erwan ook nieuwe opdrachten. Op dat moment vroeg Erwan zijn broer Ronan, die net zijn studie kunstgeschiedenis had afgerond, met hem samen te gaan werken.
 
Sinds 1999 leiden beide broers als gelijkwaardige partners een designstudio in Parijs. Hun werkterrein reikt van kleine gebruiksvoorwerpen tot architecturale projecten. De Bouroullecs zijn ‘alles-ontwerpers’. Meubilair vooral, maar ook architectuur, juwelen, cosmetica en fotografie. Variërend van enkelvoudige stukken tot complete projecten. Hun ontwerpen kenmerken zich door een minimum aan materialen, vormen en kleuren - de broers prefereren subtiliteit boven extravagantie - en zijn aangekocht door verschillende musea en galeries zoals het designmuseum in Londen en de galerie van Droog Design in Amsterdam. Ook werken ze voor Cappellini, Habitat, Vitra en andere grote meubelproducenten. Ze proberen met hun werk ‘gevoel’ terug te brengen in de relatie tussen de mens en de materiële wereld, zoals ze het zelf zeggen. Door te spelen met betekenissen die in de hoofden van mensen vastzitten aan bepaalde vormen, breken ze met een zeker ‘opgelegd design’.

In die context ontstaat in 2004 met de 'Algue' ook één van meest onconventionele producten. Algues zijn interieurbouwstenen en decoratieve elementen tegelijk. De kunststofdelen die aan planten doen denken zijn tot weefselachtige structuren aan elkaar te schakelen, van lichte gordijnen tot ondoordringbaar dichte ruimteverdelers. Voor 1 vierkante meter lichte netstructuur zijn 25 Algues nodig.  Voor de Vegetal stoel ,eveneens voor de Vitra collectie, lieten de Bouroullec broers zich weer inspireren door de natuur en organische vormen. In de 19e eeuw werden in Noord-Amerika jonge bomen tijdens de groei al in de vorm van stoelen gedwongen. Ronan & Erwan Bouroullec, gefascineerd door deze techniek, bedachten dat hun stoel op eenzelfde ingenieuze manier tot leven moest komen. Maar liefst vier jaar is er aan de ontwikkeling van de stoel gewerkt. Het resultaat is een ontwerp dat niet alleen oogt alsof het zo in de natuur is gegroeid (een effect dat wordt versterkt doordat de stoel is uitgevoerd in natuurlijk kleuren als mosgroen en terracottabruin), maar ook een organische constructie heeft. Zo bestaat het zitgedeelte bijvoorbeeld uit vlakke tak-structuren die op drie verschillende niveaus met elkaar zijn vervlochten. Geheel in lijn met de filosofie achter het ontwerp van de stoel is de Vegetal weerbestendig en kan dus zo van de woonkamer naar het balkon of terras worden gedragen als de eerste zonnestralen zich aandienen. Handig! De video die Vitra over het ontstaansproces van de stoel heeft gemaakt is overigens ook zeer de moeite waard. Leuk om te zien hoe de Franse design broers van de Algue tot de Vegetal zijn gekomen.

 
In hun studio boven een garage in Saint-Denis ontwierpen de broers lampen en keramische voorwerpen voor Cappellini, evenals vazen voor Authentics in Duitsland en sieraden voor de SMAK Iceland Jewellery Company. Hun ontwerpen tonen invloeden van industrieel vormgever Jasper Morrison, maar ook van Konstantin Grcic en de oudere Italianen, Ettore Sottsass, Andrea Branzi en Gaetano Pesce. Ze zijn het meestal met elkaar eens; hun werk moet oogstrelend, simpel en liefst humoristisch zijn. Maar ze zijn ook allebei perfectionistisch en niet snel tevreden. “Usually our work is strongest when we disagree, because that’s when we push each other to go further. If we’re in agreement, it’s often mediocre”, aldus Ronan.