Konstantin Grcic, in 1965 geboren in München, Duitsland. Hij volgde een opleiding tot meubelmaker aan het Parnham College in Dorset en studeerde industriële vormgeving aan het Royal College of Art in Londen.

Van 1990-'91 werkt hij voor Jasper Morrison in Londen alvorens in 1991 zijn eigen bureau 'Konstantin Grcic Industrial Design' in München op te richten, dat tegelijk dienst doet als atelier en werkplaats. Sindsdien ontwerpt hij daar meubels, objecten en lampen voor gerenommeerde producenten en doceert hij aan verschillende instituten.

Zijn producten overtuigen door de eenvoudige vormgeving, die is gereduceerd tot de basis. Grcic maakt zich los van het minimalisme als modebeeld door een uit menselijke behoeften gedefinieerde functionaliteit, die hij combineert met scherpzinnigheid, humor en maximale vorm nauwkeurigheid. De laatste der modernisten wordt Konstantin Grcic (40) wel genoemd. Met zijn simpele ontwerpen met zeggingskracht verwierf hij een onaantastbare status. Nu exposeert hij in museum Boijmans. 'Ik heb niets met dure of exclusieve producten.'  

Konstantin Grcic heeft slechts één drijfveer: techniek. Als kind al was hij gefascineerd door beelden uit fabrieken. 'Hoe aan het einde van een eindeloze rij machines telkens weer zo'n kant-en-klaar product van de band rolde. Dat systematische, dat geraffineerde. Voor mij is dat onlosmakelijk verbonden met design', zegt hij in zijn studio in München. Als er iets is waarvan Grcic opgewonden raakt, dan zijn het innovatieve productietechnieken, revolutionaire materialen of zelfs compleet nieuwe producten. Niet voor niets is een van zijn 'meest bevredigende projecten' het ontwerpen van de ballpoint Vivo (2004) voor het Duitse merk Lamy. Niet vanwege de vorm, die is weliswaar fraai maar toch verre van revolutionair. Wat deze pen zo bijzonder maakt, is dat Grcic het aantal onderdelen van vier wist terug te brengen tot drie. 'Dat betekent dus een kostenbesparing van 25 procent', rekent hij voor.

Welke ontwerper zou vier jaar investeren in het ontwerpen van een doodgewone pen? De anonieme design-klerk misschien, verstopt achter zijn computer op de ontwerpafdeling van een grote multinational. Maar toch niet de zelfstandig werkende ontwerper die zich laat inspireren door schoonheid, provocatie of een doorwrocht concept. Behalve dus Grcic. Die slaat gewoon een brug tussen deze twee volstrekt gescheiden design-werelden.

Deze a-typische aanpak verschafte hem een onaantastbare status. Zijn Chair One, een opmerkelijke stoel met een fragiel raster van lichtgewicht aluminium op een massieve sokkel van beton, wordt geschaard in het rijtje Zigzag-stoel (Rietveld), de Wassily (Marcel Breuer) en de Lounge Chair (Charles & Ray Eames).

Grcic (spreek uit: Kr-sistj) oogt als het cliché van de moderne designer, zo eentje uit een soep-reclame: strenge bril, serieuze blik en een sobere coltrui, zwart uiteraard. Een echte Duitser zou je ook kunnen zeggen: serieus, complex, eigenzinnig, rationeel en technocratisch tot op het bot. En dan formuleert hij ook nog eens voorzichtig en in lange zinnen. Zelfs in zijn vaderland kreeg hij de bijnaam 'Constant Kritisch'.

Dat hij voornamelijk toegankelijke producten ontwerpt voor dagelijks gebruik zal ook geen verrassing zijn; van kapstok tot afdruiprek en van een koffiezetapparaat tot een compleet servies. 'Ik heb niets met dure of exclusieve producten. Wat is nou de uitdaging van een dure auto die ook nog meer benzine verbruikt en nog gevaarlijker is voor andere weggebruikers?'Voor de italiaanse fabrikant Flos ontwierp hij het typische Grcic product de lamp `Mayday` Een lamp die zowel als vloerlamp, tafellamp, hanglamp te gebruiken is Bovendien is de `Mayday` door het lange electrischiteitssnoer ook buiten te gebruiken. Het snoer kan in de vorm van het handvat van de `Mayday` lamp worden opgerold.