De architect Aldo Rossi (Milaan, 1931-Milaan, 1997) wordt gezien als grondlegger en belangrijkste vertegenwoordiger van het neorationalisme. In de lange periode dat de Italiaanse architect werkzaam is geweest, heeft hij zich zowel door zijn theorie, met name verwoord in het beroemde boek  L'Architettura della Città uit 1966, als door zijn architectuur op de kaart gezet.
 
Rossi heeft een zeer grote invloed uitgeoefend met zijn theorie betreffende stedenplanning. In een tijd dat, onder de invloed van het Modernisme, veel historische stadskernen werden gesloopt om plaats te maken voor een nieuwe manier van bouwen, ontwikkelde hij een stedenbouwkundige theorie waarbij juist de bestaande stad als uitgangspunt diende. Werd de stad door de modernisten gezien als een verzameling van functies, Rossi bezag de stad als een driedimensionaal weefsel dat met de tijd was ontwikkeld; een samengebalde structuur van volumes en lege ruimtes in plaats van de functionalistische ordening in het platte vlak.
 
Vanuit deze visie ging Rossi op zoek naar de morfologische ontwikkeling van een stad en naar de prototypes van haar onderdelen, om te onderzoeken wat het precies is dat een stad tot een stad maakt. Uit dit morfologisch onderzoek distilleerde hij vervolgens de universele basisvormen van verschillende gebouwtypologieën.
 
Vanaf begin jaren tachtig werd er door Rossi een toenemend aantal gebouwen gerealiseerd. Zo ontwierp hij een zeven verdiepingen tellend wooncomplex aan de Wilhelmstrasse in Berlijn en de nieuwbouw van het neoclassicistische theater Carlo Felice in Genua, waarbij hij samenwerkte met Ignazio Gardella, Fabio Reinhart en Angelo Sibilla. Een ander voorbeeld van stadse architectuur is het woongebouw aan het Parc de la Vilette in Parijs, dat hij tussen 1986 en 1992 met Claude Zuber en Bernard Huet ontwierp. Buiten Europa bouwde Rossi het Hotel Il Palazzo in Fukuoko, tussen 1987 en 1989 met Maurris Adjrri, Toyota Horiguchi en Segeru Uchida. Met dit hotel bracht Rossi de klassieke Italiaanse architectuur naar Japan.
 
Voor de Biënnale in Venetië van 1990 ontwierp Rossi het drijvende Teatro del Mondo, gemaakt van staal en hout. Andere ontwerpen uit de jaren negentig zijn de uitbreiding van het vliegveld Linate bij Milaan, tussen 1991 en 1993, en het kantorencomplex voor de Walt Disney Corporation in Orlando, 1991 - 1996.
 
Ook in Nederland staat een gebouw van de hand van Rossi: het Bonnefantenmuseum in Maastricht, gebouwd tussen 1990 en 1994 samen met onder andere S. Umberto Barbieri. In het gebouw zijn verschillende elementen uit het werk van Rossi terug te vinden, zoals een monumentale trap met glazen bovenlicht en de ranke koepel.

AldoRrossi ontwierp ook kasten, stoelen en banken voor de collectie van het Italiaanse Molteni en diverse gebruiksartikelen voor Alessi waaronder de beroemd geworden waterketel.

Aldo Rossi overleed in 1997 op 66-jarige leeftijd aan de gevolgen van een verkeersongeluk.